Ik voeg aan mijn blogposts een videopodcast toe. Deze introduceert het thema en bevat fragmenten van ‘toonaangevende’ nummers. De blogpost is uitgebreider en bevat de volledige nummers in plaats van fragmenten plus nog een aantal andere nummers. Je vindt de uitgebrachte videopodcasts ook op YouTube kanaal Expeditie muziek

Dionysos

Dionysos is een Franse rockgroep uit Valence, opgericht in 1993. De groep trok vooral aandacht door zijn surrealistische teksten.  Leden van de groep zijn Mathias Malzieu (musicus en schrijver), Éric Serra-Tosio (alias Rico), Michaël Ponton (alias Miky Biky) en Guillaume Garidel (alias Guillermo). Behalve laatstgenoemde, maken zij nog steeds deel uit van de groep, die vernoemd is naar de Griekse God Dionysos. In zijn beginjaren zong de groep covers van de Clash, Pixies en Nirvana, In latere jaren is de groep onder andere beïnvloed door Calexio, Ennio Morricone, Jaques Brel, Johnny Cash en vooral Noir désir en zij heeft bovendien een heel eigen geluid ontwikkeld. 

Het eerste album van de groep is ‘Happening songs’(1996). Enkele lokale radiozenders pakken het album op en dat geeft de groep een zekere bekendheid. Vanaf het tweede album ‘The sun is bleu like eggs in winter’(1998) is Elisabeth (Babette) Ferrer de groep met viool en piano en later ook met haar stem komen versterken.

In 1999 bracht de groep haar derde album Haïku uit, waarmee ze bekendheid verwierf bij een rockpubliek, onder meer dankzij de nummers, ‘45 tours’ ‘Poe-m’ en ‘Coccinelle’, dat je hier kunt beluisteren en bekijken.

De groep omarmt steeds meer de Franse taal, maar de teksten van de nummers blijven surrealistisch en hebben betrekking op een niet-bestaand universum. De groep geeft vanaf 2000 150 concerten in Frankrijk en wordt daardoor steeds bekender.

Dionysos is vooral beroemd geworden door het nummer ‘Song for Jedi’ op het album ‘Western sous la neige’. Dit album is de doorbraak naar een groter publiek. Dit ligt niet alleen aan de nummers; de zangstemmen komen beter uit de verf en de groep straalt zelfvertrouwen uit. De leden van de groep identificeren zich meer en meer met de personages die ze creëren in hun albums.  Het aannemen van de naam Giant Jack, een personage uit een van zijn romans dat in verschillende albums terugkomt,  maakte het voor Mathias Malzieu makkelijker om na het overlijden van zijn moeder opnieuw het podium op te gaan.

Een nieuw studioalbum, dat in 2005 uitkomt ‘Monsters in love’ is veel ‘donkerder’ dan de vorige en ademt de sfeer van een van Mathias Malzieu’s boeken ‘Maintenant qu’il fait tout le temps nuit sur toi’. Giant Jack is zowel een personage in het boek als in het nummer ‘Giant Jack’ op dit album. 

Het volgende album ‘La mécanique du coeur’, ook op basis van een roman van Mathias Malzieu uit 2007, laat de luisteraar opnieuw kennismaken met Giant Jack, maar gaat 130 jaar terug in de tijd. Tegelijkertijd werkt Matthias aan een animatiefilm van deze roman. De (koekoeks)klokken zijn gefilmd in het atelier van horlogemaker Gilles Vassoort in Touraine. 

De groep gaat met de nummers van dit album op tournee. Tijdens het afsluitende optreden van deze tournee op 3 november 2008 is de band versterkt met koperblazers en een cellist, Ook verschijnt een aantal personages uit de voornoemde animatiefilm ten tonele.  Mathias wordt letterlijk op de handen van het publiek gedragen, zoals op de video van ‘Giant Jack’ te zien is.

Het duurt nog tot 2014 voordat de animatiefilm, die dan heet ‘Jack et la mécanique du coeur’ in 3D verschijnt.  De muziek in de film is uiteraard afkomstig van Dionysos en verschijnt ook op CD.

Ondertussen verschijnt in maart een nieuw album ‘Bird ‘n’ Roll’, waarvan de eerste single ‘Cloudman’ al eerder beschikbaar is. ‘Bird ‘n’ Roll is propageert ook een nieuw soort dans en op de dag waarop het album verschijnt, vindt er in het Parijse ‘Trianon’ een competitie plaats’. De winnaar mag een optreden bijwonen van de groep tijdens de geplande tournee naar New York. 

Inmiddels is er weer een nieuwe roman verschenen van Mathias Malzieu, getiteld ‘Journal d’un vapire en pyama’. Deze doet verslag van een langdurige ziekenhuisopname van Mathias, die uiteindelijk goed afloopt. Deze roman is inspiratiebron voor het nieuwe album ‘Vampire en pyama’ dat in 2016 verschijnt

De daaropvolgende jaren werkt de groep aan een nieuw project, een film getiteld ‘Une sirène á Paris’, geregisseerd door Matthias Malzieu. De groep heeft de soundtrack van de film gemaakt waarvan een belangrijk deel te beluisteren valt op een nieuw album ‘Surprisier’ dat op 28 februari 2020 uitkomt. De pandemie gooit roet in het eten; na het verschijnen van het album worden de bioscopen gesloten en gaat de vertoning van de film ‘Une sirène à Paris’ niet door en ook de geplande tournee om het album te promoten wordt afgelast. De immer creatieve groep besluit dan om verschillende nummers van het album te bewerken naar de mode van de jaren ’40 en neemt het album ‘Time machine experience’ op, een livealbum dat online wordt gedistribueerd.

In 2023 bestaat de groep 30 jaar en brengt dan een compilatiealbum uit, L’Extraordinarium’, waarop naast nieuwe ook oudere nummers zijn te horen. Deze worden uitgevoerd samen met een gastartiesten, waaronder ‘– M –‘  en Last train. Het album wordt gepromoot tijdens een tournee. Hier kijk je naar een 45 minuten durende opname van ‘La tournée extraorninariom’ (gefilmd in Nice, 2024).

Biolay

Benjamin Biolay (geboren in 1973) is behalve zanger ook auteur, componist, producer en acteur. Hij bespeelt uiteenlopende muziekinstrumenten zoals viool, tuba, trombone en gitaar. Na zich op 20-jarige leeftijd in Parijs te hebben gevestigd neemt hij met zijn toenmalige band een aantal nummers op die weinig weerklank vinden. Daar kwam in 2000 verandering in dankzij de nummers die hij samen met Keren Ann schreef voor Henri Salvador. Van diens album ‘Chambre avec vue’ werd een miljoen exemplaren verkocht. Een jaar later komt het eerste album van Biolay uit, ‘Rose Kennedy’ (2001) een verhaal over de familie Kennedy. Het album bevat elementen van pop en jazz . Hij wint er de prijs voor de ‘ontdekking van het jaar’ mee. Luister hier naar  ‘Los Angeles’(2002) live uit Cigale Paris.

Zijn tweede album ‘Négatif’ (2003) is deels folk-georiënteerd. De volgende albums ‘A l’origine’ (2005) en ‘Trash Yéyé’ (2007) tenderen sterker naar rock. ‘L’histoire d’un garcon’ (2005) bevat meer persoonlijk en ‘donkerder’ nummers. In dit album doet ook de synthesizer zijn intrede. De voornoemde albums worden alom geprezen, maar de publieke belangstelling is gering. De platenmaatschappijen hebben vervolgens geen belangstelling meer voor een nieuw album. Benjamin zit niet bij de pakken neer en werkt aan zijn carrière als acteur.

Toch lukt het in oktober 2009 om een nieuw album uit te brengen ‘La superbe’, inclusief strijkers, koperblazers en synthesizers. Je kijkt en luistert hier naar een uitvoering samen met het Orchestre National de Lyon. Het is opnieuw een introspectief album, optimistischer dan de vorige maar toch vol wrok. Een centrale rol speelt het duet ‘Brandt rhapsodie’, met Jeanne Cherhal, een mooi voorbeeld van triphop. De commentaren zijn lovend en er worden 160.000 exemplaren van verkocht. De zanger ontvangt prijzen voor de beste mannelijke artiest en het beste album. In 2012 volgt ‘Vengeance’, een vrolijk album met hiphop. Met ‘Palerma Hollywood’ valt Biolay opnieuw in de prijzen. Hij zegt zelf van dit album:  “Deze plaat is bedacht tussen twee steden en twee hemisferen, om ons in zestien nieuwe nummers een audio pelicula te vertellen waarin Ennio Morricone, Franse ballades, neo-cumbia, lyriek en groot orkest, Latijns-Amerikaanse percussie en elektrische bandoneon elkaar ontmoeten.”

Benjamin Biolay is een liefhebben van autoraces.  Het verbaast dan ook niet dat zijn negende album ‘Grand prix’ (2020) heet met daarop onder andere het nummer ‘Comment est la peine’. Het is meer een rockalbum dan de voorafgaande. Hij zegt ervan “Het is een conceptalbum. Racen, reizen, de weg, het leven, overwinning, nederlaag… Dat zijn de rode draden.” Het album wordt goed ontvangen, zowel door critici als het publiek dat het album 20 miljoen keer streamt. Er worden 150.000 exemplaren van verkocht. Er volgt een lange tournee, onderbroken door de coronapandemie. Het daarop volgende album ‘Saint Clair’(2022) is ook een rockalbum en wordt uiteindelijk het best verkochte Franstalige album van het jaar. Je luistert en kijkt hier naar de single ‘Rends l’amour’.

In 2025 verscheen het album ‘Le disque bleu’. Je luistert hier naar ‘Juste avant de tomber’ (clip officiel)

Terugkijken op zijn carrière, heeft samenwerking met andere artiesten een belangrijk rol gespeeld, zowel bij het schrijven van teksten als het produceren van albums, onder andere Juliette Gréco, Julien Clerc, Francoise Hardy, Vanessa Paradis. Ook heeft hij andere artiesten uitgenodigd om mee te zingen op zijn eigen albums en deel te nemen aan zijn tournees. Verder heeft hij filmmuziek gecomponeerd en als acteur gespeeld in een groot aantal films.

Magma

In 1969 richt drummer en zanger Christian Vander (geboren op 21 februari 1948) samen met saxofonist René Garber, bassist Laurent Thibault en organist Francis Moze de groep Uniweria Zekt Magma Composedra Arguezdra op, kortweg Magma. Aanvankelijk speelt de groep vooral geïmproviseerde jazzrock.

De samenstelling van de band wisselt voortdurend. Tot op de dag van vandaag hebben bijna 100 musici korte of langere tijd in de band gespeeld. De muziek van de band is een mix van jazz, rock, volksmuziek, opera, avant garde en klassiek en is onder andere geïnspireerd door het werk van John Coltrane en Carl Orff.

De leden van de band noemen de stijl ‘zeuhl’. Vander creëerde een fictieve taal, Kobaïan’, die in de meeste nummers valt te beluisteren, zoals hier op het eerste album van de groep genaamd ‘Kobaïa’ (1970). Je luistert en kijkt hier naar het nummer Stöah. Laat je niet afschrikken ndoor het begin…..

De mythologie van Kobaïa is beïnvloed door het boek Urantia uit 1955, een soort pseudo-bijbel die religieuze elementen van verschillende oorsprong combineert met wetenschappelijke bevindingen en sciencefiction. Als te verwachten viel, critici en publiek hadden gemengde gevoelens bij het luisteren naar de muziek van Magma. Criticus Leone omschrijft de stijl van de band als “massieve, gezongen koormotieven, martiale, repetitieve percussie, plotselinge uitbarstingen van explosieve improvisatie en even onverwachte overgangen naar griezelige, minimalistische trance-rock”. 

Het tweede album ‘1001 Centigrades’ verschijnt in april 1971. De bekendheid van de groep neemt toe na een succesvol optreden op het Montreux Jazz Festival’ in 1972.  Het bekendste album van de band is ‘Mëkanïk Dëstruktïẁ Kömmandöh’ (1973) waarmee de groep ook internationaal doorbrak. Je kunt hier luisteren naar de live versie, opgenomen ter gelegenheid van het 30-jarig bestaan van de groep in 2000 vanuit het Parijse Trianon.

Er volgen jaarlijks nieuwe albums, waarvan zelden meer dan 15.000 exemplaren worden verkocht. Het album ‘Üdü Wüdü’ (1976) bevat het nummer ’De futora (Hiroshima)’. Dit lange muziekstuk van 17 minuten en 37 seconden straalt titanische kracht uit, dankzij het krachtige duo bas/drums. Je kunt het hier horen en zien:

Toegankelijker is het in 1978 uitgebrachte album ‘Attahk’ uit, dat elementen bevat van soul, rhythm & blues en funk dat paste in het streven een groter publiek te bereiken.ook om een breder publiek te bereiken.  Nummers hieruit zijn Nono  en Maahnt (het gevecht van de tovenaar met de duivel).

Vanaf begin jaren ’80 werd een lange pauze ingelast om tijd te maken voor andere projecten van Christian Vander, zoals ‘Offfering’ en het Christian Vander trio, dat overwegend jazz speelt. In 1990 hervatte Magma zijn optredens binnen en buiten Frankrijk. In het jaar 2000 strijkt de groep neer in het Parijse Trianon om haar 30-jarig bestaan te vieren. Je zag hier al beelden van.

Uit het album ‘Ëmëhntëhty Ré’ (2009) kun je luisteren naar het gelijknamige nummer 

‘Ëmëhntëhty Ré’ (hier live uitgevoerd in 2014)

n september 2022 bracht Magma haar tot nu toe laatste studioalbum, album,  Kartëhl uit, inmiddels het 15^de, een collectieve productie van de hele band.  Een van de nummers is Dëhnde, waarvan de opbrengst bestemd werd voor mensen die aan autisme leiden.

De groep bestaat nog steeds.  Muziek critici beschriven de band inmiddels als verbeeldingsrijk en avontuurlijk en er heeft zich een vaste en hechte groep fans om Magma verzameld. Ook onder collega musici, zoals Steven Wilson, een van de meest prominente hedendaagse vertolkers van ‘progressive rock’ en leden van metal bands, zoals Michael Ãkerfeldt van Opeth en Bruce Dickinson van Iron Maiden steken hun bewondering voor Magma niet onder stoelen of banken.

The Limiñanas

Na 15 jaar te gebben gespeeld in verschillende groepen, richten Lionel et Marie Limiñana in 2009 de naar hun vernoemde band op. De groep zette in 2010 twee nummers online (I’am dead en Migas 2000) en kreeg vervolgens een platencontract aangeboden door een Amerikaans label, mede met gevolg dat de groep in de VS  bekender was dan in Frankrijk. Pas in 2015 wordt ‘Down Underground’, een dubbel CD, uitgebracht in Europa, inclusief Franstalige nummers.

Het volgende album is ‘Shadow people’(2018), geproduceerd door Anton Newcombe (van The Brian Jonestown Massacre) en door Canal+ verkozen tot album van de week. Luister en kijk hier naar de titelsong, met medewerking van Emmanuelle Seigner. Op hun beurt werken The Limiñanas een jaar later mee aan haar album ‘Diabolique’. 

Ook hierna werken The Limiñanas samen met anderen. Op ‘De Pelicula’ (2021) gaat het onder andere om Laurent Garnier in het nummer ‘Saul’ en in 2022 brengen ze de single ‘La Musique’ uit samen met Areski Belkacem. In 2025 volgt het album ‘Faded’. Hieruit luister je naar ‘Art rock’, live opgenomen in de Parijse Olympia.

Tenslotte kun je hier luisterren naar het volledige concert dat de groep op 17 april 2015 heeft gegeven in Ancien Belgique in Brussel.

Zowel de groepen Magma als The Limiñanas tonen laten zien dat de categorie ‘new wave & alternative rock’ uiteenlopende muzikale stijlen bevat. Die indruk zou nog zijn versterkt als ik in deze post andere zeer recente groepen had besproken.  Te denken valt aan Modoïd, opgericht in 2010, Francois & the Atlas Mountains, opgericht in 2012) en Bab L’Bluz, opgericht in 2018. Als ik de grenzen van ‘new wave’ en ‘alternatieve rock’ verder had uitgerekt, was ik ook gekomen bij Bertrand Belin, een zanger met bijzondere en ingetogen teksten, onder andere begeleid door verschillende percussie-instrumenten.